Ο Νοεμβριος φορεσε τα καλα του και μας υποδεχτηκε με πολυ κρυο και βροχες..και εσυ ψυχη μου εισαι μακρια .... Ματια μου γλυκα μου λυπεις...

Ζωή είναι ο Έρωτας, κι ο Έρωτας Ζωή.Δηλώνοντας παραίτηση απ' τον έρωτα, παραιτείσαι κι απ' τη ζωή.Ολοι οι ερωτευμένοι εχουν μοναδική λάμψη, εκπέμπουν ξεχωριστή ακτινοβολία.Μπορεις να πεις ...Δεν θα ξανανασανω;Τοτε πως μπορεις να πεις ...δεν θα ξαναερωτευτω;Εσυ εισαι το παιχνιδι....οχι ο Ερωτας !Εκεινος ειναι θεος και συ....ενας θνητος που εχεις αναγκη την ευννοια του , τα καπριτσια του , τα παιχνιδια του , τη πληγη που ανοιγει το βελος του , τη φωτια που σε καιει.Εχεις αναγκη το χαζοχαρουμενο χαμογελο της ψυχης σου ζωγραφισμενο στη μορφη σου στο πρωτο φιλι , τη λαμψη, που σου δινει το ταιρι σου , εχεις αναγκη να μαδας μαργαριτες , εχεις αναγκη να ζεις και να νιωθεις!
Κανείς μας δεν ήρθε σε αυτήν τη ζωή με σκοπό να μείνει ''μόνος'' του. Ο έρωτας είναι το οξυγόνο της ζωής. Είναι η ελπίδα, εκεί που πιστεύεις σαν άνθρωπος ότι όλα έχουν πια χαθεί. Ποιος από εμάς δεν παραδέχεται ότι όταν είναι ερωτευμένος είναι καλύτερος άνθρωπος. Ότι είναι πιο ανεκτικός με τους άλλους, πιο δημιουργικός, πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος σε τελική ανάλυση.

Αύριο θα’ναι μια καινούρια μέρα. Πλύσου , χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα. Δεν ξέρω τίποτα άλλο να σου πω . Έζησα τόσα χρόνια σ’αυτή την γη . Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου . Δεν γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι . Αξίζει να ζεις μέσα στην γυάλα , από τον φόβο μην πληγωθείς ; Aξίζει να βάζεις αμπάρες στην ψυχή σου , από τον φόβο μην μπει κανείς και σε ληστέψει ;Ζήσε την ζωή σου ελεύθερα . Κι όταν τσακίζεσαι , να έχεις το θάρρος να λες : με γεια μου με χαρά μου . Φτου κι’απ’την αρχή τώρα . Όχι κακομοιριές και κλαψούρες . Η ζωή είναι όμορφη μόνο όταν τη ζεις . Όταν κυλιέσαι μαζί της . Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδόφυλλα .Κράτα τις αναμνήσεις σου και προχώρα…Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ’αυτόν τον κόσμο..Μια περιπλάνηση , ανάμεσα ουρανού και γης .Και όρτζα τα πανιά! Μην πιάνεις μούχλα στα λιμάνια , ετσι;

Η αγάπη δεν μπορεί να περιοριστεί σε λέξεις. Η αγάπη είναι κάτι που πρέπει να νιώσουμε για να μπορούμε να το περιγράψουμε και να το εκφράσουμε σε όλη του την έκταση. Προϋποθέτει την έλλειψη φόβου και την πίστη στον άνθρωπο. Προϋποθέτει κοινούς στόχους , προϋποθέτει μια απόλυτη ένωση των ψυχών μας και όχι μια απλή συμμαχία του μυαλού μας...
Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα, που ο Θεός χάρισε στον άνθρωπο, ήταν η Αγάπη. Της έδωσε χρώμα λευκό. Την έφτιαξε να είναι αγνή και άσπιλη. Την έκανε να είναι άφθονη και ανεξάντλητη. Όλοι μπορούσανε να πάρουν απ αυτή, όλοι μπορούσανε να δώσουν. Την έβαλε κορωνίδα στην Πίστη Του. Έστειλε τον ίδιο Του τον Υιό για να μας τη θυμίσει, για μας τη διδάξει, για να μας την επιδείξει. Τον σταύρωσε για χάρη της. Ο άνθρωπος πήρε ένα κομμάτι απ αυτή την Αγάπη και το έβαψε κόκκινο, κόκκινο της φωτιάς. Το έρανε μ αρώματα μεθυστικά. Το στόλισε με στολίδια χρυσά και ασημένια. Το έντυσε με ρούχα κομψά, μοδάτα, προκλητικά. Το πασπάλισε με μύριες ηδονές και απολαύσεις. Το έπλασε, δίνοντάς του μάτια όμορφα, χείλη σαρκώδη, κορμί αγαλματένιο... Ο άνθρωπος πήρε ένα κομμάτι απ αυτή την Αγάπη και το ανακάτεψε με τις αδυναμίες και τα αμαρτήματα του. Έφτιαξε Αγάπη παράνομη, Αγάπη ζηλιάρα, Αγάπη εγωιστική, Αγάπη μονοσήμαντη και κτητική, Αγάπη ιδιοτελή, Αγάπη παράλογη... Έφτιαξε Αγάπη που έχει τη δύναμη να χαρίσει μα και να αφαιρέσει ζωή. Ο άνθρωπος πήρε ένα κομμάτι απ την Αγάπη του Θεού κι έφτιαξε τον Έρωτα... Γι αυτό ο Έρωτας πάντα θα συναρπάζει, πάντα θα μαγεύει, πάντα θα αποτελεί το ύψιστο συναίσθημα... γιατί μέσα του συνυπάρχει το Θείο με το ανθρώπινο στοιχείο, γιατί μέσα του κατοικεί Θεός και άνθρωπος μαζί !
Ψάχνοντας,μέσα στην ομορφιά της καρδιά μας βρίσκουμε αυτό που θέλουμε για να γαληνέψουμε αυτό που θα δώσει την αρμονία στο εγώ μας,και την έκσταση στη ζωή μας.Το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο που μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος για να λέγεται Ανθρωπος...είναι να μπορεί να αγαπά τους άλλους όπως είναι και όχι όπως θα ήθελε να είναι .

Ας ταξιδέψουμε...Ένα ταξίδι η ζωή μας......η ζωή του καθενός,με τις σκέψεις άλλοτε να χορεύουν χαρούμενα,αγκαλιάζοντας το Όνειρο σαν μετά πολύ καιρό χωρισμού και άλλοτε να καρτερούν υπομονετικά κρυφοκοιτώντας τής εικόνες και να αναζητούν το νόημα που κρύβουν μέσα τους. Κάθε άνθρωπος κρύβει μια ιστορία και αναζητά τον κατάλληλο άνθρωπο για να του δοθεί,να ξεδιπλώσει τις χαρές του και να τον παρασύρει σε έναν χείμαρρο συναισθημάτων,άλλοτε υπόκωφο σαν βουβό κύμα θάλασσας κι άλλοτε εκκωφαντικό σαν ορμητικό ποτάμι.Ορμητικά κυριεύει τα συναισθήματα μας και διεκδικεί Κάθε λεπτό από το χρόνο μας.<<Αιχμάλωτοι> στα όνειρα μας ταξιδεύομε σε μαγικές εικόνες και πρωτόγνωρους προορισμούς.Στον κόσμο των ονείρων ,της φαντασίας, της ανατροπής.
Ας ταξιδέψουμε λοιπόν...

Μόνος …μου αρέσει που είμαι έτσι …μόνος
Μες το τίποτα η πίκρα και ο πόνος
Δεν χωράνε να μπουν πουθενά

Μόνος με μιας νύχτας εφήμερα χάδια
Που τα παίρνουν μαζί τα σκοτάδια
Και ξυπνάω μονάχος ξανά

Όρκο πήρα όσο ζω την καρδιά μου να κλειδώσω
Όπου είπα σ΄ αγαπώ με έκαναν να μετανιώσω

Μόνος τον καφέ το πρωί μόνος πίνω
Στη ζωή το τηλέφωνο κλείνω
Για κανέναν δεν είμαι εδώ

Μόνος καληνύχτα τα βράδια μου λέω
Αν γελώ αν πονώ η αν κλαίω
Το σκοτάδι το ξέρει και εγώ !!

Είπα να ασχοληθώ με ένα θέμα, που λίγο πολύ αγγίζει πάρα πολλούς ανθρώπους. Λίγα λόγια για την μοναξιά. Την ερωτική μοναξιά. Ο αριθμός των ανθρώπων που περνούν τη ζωή τους χωρίς ερωτικό σύντροφο αυξάνει συνεχώς και αυτό νομίζω ότι έχουμε αρχίσει να το διαπιστώνουμε όλοι. Όπου και αν πας σήμερα, από κινηματογράφο μέχρι εστιατόριο και από γιορτή μέχρι γάμο, βλέπεις πολλούς ανθρώπους μόνους.Τα τελευταία χρόνια έχω παρατηρήσει ότι οι περισσότερες παρέες (που συναντώ έξω) αποτελούνται από άτομα του ιδίου φύλου. Ανήκει στο παρελθόν η εποχή που οι παρέες ήταν κυρίως μικτές. Σήμερα οι περισσότερες γυναίκες βγαίνουν έξω με γυναίκες και οι άνδρες με άνδρες. Γιατί όμως; Τι πήγε (και πάει) στραβά.Συγκεκριμένη απάντηση δεν υπάρχει ή και να υπάρχει δεν την ξέρω. Υποθέτω όμως ότι οι απαντήσεις είναι τόσες όσες και οι (ερωτικά) μοναχικοί άνθρωποι. Ο καθένας και η καθεμία, έχουν τους δικούς τους λόγους. Με τα περισσότερα άτομα (και των δύο φύλων) που συζητώ κατά καιρούς το θέμα υποστηρίζουν ότι δεν μπορούν να βρουν αυτή ή αυτόν που τους ταιριάζει. "Όλοι οι άνδρες είναι ίδιοι. Το μόνο που θέλουν είναι να σε πάνε στο κρεβάτι", μου λένε (τακτικά) αρκετές γυναίκες. Και όταν τους λέω "συγνώμη, κακό είναι αυτό; Εσείς που θέλετε να τους πάτε; Για... σκι;", μου απαντούν ότι "δεν εννοώ αυτό...".Τι όμως εννοούν και προπαντός, τι ακριβώς ψάχνουν να βρουν; Εδώ είναι που θα σας μπερδέψω ακόμα περισσότερο. Οι γυναίκες δεν είναι οι μόνες που "δεν ξέρουν τι θέλουν". Μπερδεμένο κουβάρι στο θέμα αυτό είναι και ο ανδρικός ψυχισμός. "Τι τον θέλω το διάβολο στο κεφάλι μου", σου λέει ο άλλος, "καλά δεν είμαι και έτσι;". Μα αν είναι έτσι ρε παλικάρι τότε γιατί "ψάχνεσαι"; Γιατί στολίζεσαι και βγαίνεις και όταν βλέπεις γυναίκα, γίνεται το μάτι σου σαν κεχριμπαρένια χάντρα; Δεν λυπάσαι το χρόνο που περνάς μπρος στο καθρέφτη; Γυναίκες σαν την μάνα σου δεν υπάρχουν! Έχουν από χρόνια τελειώσει.Τι (τελικά) ψάχνεις να βρεις; Η μια είναι έτσι, η άλλη ανέραστη, η πιο εκεί μικρή, η πάρα πέρα παχουλή. Τι τέλος πάντων ζητάς; Τι "μοντελάκι" έχεις στο μυαλό σου; Και καλά, όταν βρίσκεις κάποια που γουστάρεις, γιατί δεν της μιλάς; Γιατί δεν την πλησιάζεις να της πεις τον πόνο σου και να στείλεις περίπατο τη μοναξιά σου; Γιατί δεν αφήνεις για λίγο στην άκρη τους δισταγμούς σου; Μήπως το "εγώ σου" είναι πιο δυνατό, από την ερωτική σου επιθυμία; Και η απόρριψη, μέσα στη ζωή και το ερωτικό παιχνίδι είναι. Στο κάτω-κάτω της γραφής, για ένα "ναι" ψάχνεις. Αυτό μόνο μετράει. Τι πειράζει αν το βρεις μετά δέκα "όχι";Το ίδιο συμβαίνει και με τις γυναίκες. "Σιγά μην ρίξω εγώ τη θέση μου για τον λαλάκα. Ποιος νομίζει ότι είναι;", σου λένε πολλές. Και όταν τους πεις: "μα κορίτσι μου ο λαλάκας ενδέχεται να είναι αυτός που ψάχνεις", σου απαντά: "βρε καλύτερα μόνη μου, αν είναι να ξαναπεράσω το ίδιο λούκι".Έτσι ο ένας δίπλα στον άλλο ψάχνουμε να βρούμε το "άγνωστο" άτομο "που μας κάνει" και στην ουσία δεν υπάρχει. Τον άνθρωπο της φαντασίας μας! Αυτόν ή αυτήν που θα τα έχει "όλα", όσα οι άλλοι στερούνται. Και όταν ψάχνεις να βρεις το "βασιλόπουλο" και την "πριγκιποπούλα", βεβαίως και δεν σου κάνει ο Μήτσος που έχει τα χρονάκια του (και την κοιλίτσα του) και η Χριστίνα που έχει τα κιλά της. Αυτοί που έχουν εντρυφήσει στο θέμα περισσότερο από εμένα υποστηρίζουν ότι, ουσιαστικά οι περισσότεροι ερωτεύονται τα όνειρά τους και όχι τον άλλο. Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα.Ένα πρόβλημα που έχει πάρει παγκόσμια τεράστιες διαστάσεις. Και τι γίνεται με τον έρωτα την ασίγαστη πηγή της ζωής; Αυτός έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, αφού έχουμε τόσα άλλα πράγματα να κάνουμε και παιχνιδάκια να ασχοληθούμε. Και τότε γιατί παραπονιόμαστε; Έλα ντε; Αυτό θέλω να μάθω και εγώ. Γιατί είναι αντιφατικό (και σχιζοφρενικό) από τη μια να σε καίει που είσαι μόνος/μόνη και από την άλλη να λες: "καλύτερα είναι έτσι!". Τα συμπεράσματα δικά σας

Όλοι μας ήρθαμε σε αυτή τη ζωή γιατί κάποιοι άλλοι το διάλεξαν για μας και φεύγουμε γιατί έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος της. Γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε με τα πρότυπα των γονιών μας και των ανθρώπων του περιβάλλοντός μας. Πήραμε την ανατροφή που μας αρμόζει...
Οι περισσότεροι από μας πήγανε δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο και από κει και πέρα ο καθένας τράβηξε το δικό του δρόμο... Συνεχίζουμε να διαμορφώνουμε το χαρακτήρα μας ανάλογα με τις εμπειρίες μας και τις καταστάσεις που βιώνουμε!
Έχουμε δημιουργήσει σχέσεις οικογενειακές, φιλικές, ερωτικές. Παλέυουμε να είμαστε σωστοί σε όλα και χάνουμε την ουσία των πραγμάτων. Πολλές φορές δε βλέπουμε ότι δίπλα μας έχουμε τόσο σημαντικά πράγματα και τόσο σημαντικούς ανθρώπους.
Χαραμίζουμε τη ζωή μας σε ανούσια πράγματα... Ενοχλούμε, κοροϊδεύουμε, κρίνουμε, κατακρίνουμε, πληγώνουμε και αφήνουμε ανθρώπους μόνους τους. Δημιουργούμε ίντριγκες από το τίποτα.
Κάνουμε ορισμένους ανθρώπους να σχηματίσουν άσχημη γνώμη για τους άλλους χωρίς να τους γνωρίζουμε καλά ακόμη και εμείς οι ίδιοι... Τους κρίνουμε από κάποια λόγια τους και από κάποιες πράξεις τους οι οποίες στην ουσία, πολλές φορές, δεν τους αντιπροσωπεύουν.
Στις φιλικές μας σχέσεις όπως πάντα τα δίνουμε όλα και είτε παίρνουμε τα πάντα από τους άλλους είτε όσα μπορούν να μας δώσουν οι άλλοι. Βέβαια υπάρχουν και ορισμένες περιπτώσεις κατά τις οποίες τα δίνουμε όλα και το μόνο που δεχόμαστε είναι απόρριψη και αχαριστία.
Από την άλλη, στις ερωτικές μας σχέσεις, τα πράγματα είναι παρόμοια αλλά υπάρχουν πιο έντονα αισθήματα. Μίση και πάθη... Άλλοτε είμαστε ευτυχισμένοι και άλλοτε δυστυχισμένοι σε μια σχέση.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να ψάξουμε βαθιά ο καθένας μας μέσα του και να βρούμε όλες τις αλήθειες και τα ψέματα που κρύβουμε. Να μάθουμε να διασκεδάζουμε και να περνάμε καλά. Να μην αγχωνόμαστε για ανούσια πράγματα και να χαιρόμαστε με τα μικρά πράγματα, γιατί αυτά είναι που πραγματικά μας οδηγούν στην απόλυτη ευτυχία. Χρειάζεται να ρουφήξουμε τη ζωή μέχρι το μεδούλι της. Να προσπαθήσουμε να ανέβουμε στο τελευταίο σκαλοπάτι της σκάλας που δημιουργήσαμε και δημιουργούμε με τα όνειρα και τις προσδοκίες μας και από εκεί ψηλά να χαρίζούμε σε όλους την καλοσύνη και την αγάπη μας.
Ας προσπαθήσουμε όλοι μας να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη και πιο χαρούμενη, γιατί μην το ξεχνάμε... η ζωή μας είναι μια βόλτα.

Κάθε μέρα που περνάει, μας φέρνει όλο και πιο κοντά ! Αυτό έγραφε πάνω στο μνήμα της γυναίκας του, κάποιος παθολογικά ερωτευμένος άντρας. Και υπέγραφε μάλιστα από κάτω με μικρότερα γράμματα « αντρούλης σου » αλλά είχε φαίνεται περάσει πολύς καιρός και είχε φαγωθεί από την πολυκαιρία και την κακή συντήρηση. Η όλη κατάσταση του μνήματος πάντως, η παντελής έλλειψη φροντίδας δηλαδή, με έβαλε σε σκέψεις Τι να είχε συμβεί άραγε; Να έγινε τελικά πραγματικότητα και μάλιστα τόσο σύντομα αυτό που έγραφε και με τέτοια ταχύτητα ώστε ούτε το όνομά του να προλάβει να προσθέσει δίπλα σε αυτό της γυναίκας του; Περιέργεια μεγάλη με κυρίευσε, σε βαθμό που δεν άντεξα και ρώτησα τον φύλακα. - Α μου είπε, λες για τον Ρωμαίο και χαμογέλασε, ρε συ αυτός από την ημέρα της κηδείας και για πέντε με έξι μήνες περίπου, είχε κάνει σπίτι του το νεκροταφείο. - Ε και τι έγινε μετά και το μνήμα έχει αυτά τα χάλια, τον ρώτησα και η περιέργειά μου είχε χτυπήσει κόκκινο. - Ε, τι ήθελες μωρέ να γίνει , έκλαψε χτυπήθηκε είδε και από είδε, έτυχε τώρα να γνωρισθεί και με μία γυναίκα, ίσως και χήρα που ερχόταν να κλάψει τον άντρα της, τι να σου πω δεν ξέρω ακριβώς αλλά εκείνο που ξέρω σίγουρα είναι, ότι έκοψε μαχαίρι να έρχεται και μου φόρεσε και φέσι μάλιστα, για κάτι που μου είχε παραγγείλει για το μνήμα. Ο χρόνος φίλε μου, είναι ο μεγαλύτερος γιατρός, είπε κλείνοντας σε αυτό το σημείο την κουβέντα μας ο φύλακας και έσκυψε να ανάψει το καντήλι σε κάποιον άλλον τάφο. - Δεν έρχεται ποτέ κανένας; Επέμεινα εγώ αλλά δεν πήρα απάντηση και κατάλαβα πως είχα κάνει χαζή ερώτηση και περιττή αφού η εικόνα της εγκατάλειψης μιλούσε από μόνη της. Κάθε μέρα που περνάει, μας φέρνει όλο και πιο κοντά, μονολογούσα έτσι καθώς προχωρούσα για να βγω από το νεκροταφείο και χαμογελούσα με το πόσο σχετικά είναι όλα, ακόμη και αυτά που κάποιες φορές μας φαίνονται απόλυτα και δεν σηκώνουμε συζήτηση. Ξεγελά ο χρόνος τους ανθρώπους σκέφτηκα

Είναι θαυμαστό, και άξιο ίσως να καταγραφεί, το πόσες σκέψεις μπορεί να κάνει κάποιος αν καταφέρει να στραφεί εντός του, να έλθει «εις εαυτόν» και, με μια αποκαλυπτική κριτική διάθεση, να απεμπλακεί από την «προδιαγεγραμμένη» ροή των πραγμάτων.
Είναι όπως ένας πίνακας ζωγραφικής, που όταν τον κοιτάς από πολύ κοντά, δεν διακρίνεις την αλήθεια του και βλέπεις μόνο μπογιά, χρώματα και ακανόνιστα σχήματα, ενώ αν απομακρυνθείς απ’ αυτόν τον ανακαλύπτεις .
Σκόρπιες σκέψεις, που αθροιστικά περιγράφουν κάτι. Και ερωτηματικά και διαπιστώσεις, υποκειμενικές και αντικειμενικές. Συνεχώς ανησυχώντας…
Πόσο επιτυχημένος είναι ο πολιτισμός μας, όταν στεκόμαστε αδιάφοροι μπροστά στον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων επάνω στην γη, ενώ συγκινούμαστε στην θέα ενός τραυματισμένου σκύλου;
Σκοτώνουμε για να φέρουμε την ειρήνη.Μας σκοτώνουν για να κερδίσουν την ειρήνη τους.
Ορίζουμε εμείς το «πότε», με άλλοθι την ζωή του άλλου, ενώ δεν έχουμε την εξουσία της ζωής.
Ζητάμε την ανακούφιση των άλλων, όχι για τους άλλους, αλλά για να μην πονάμε εμείς.
Αφαιρούμε ζωές, για να αποκτήσουμε παιδιά, και όταν φθάσουμε τον «επιθυμητό» αριθμό, αρχίζουμε να σκοτώνουμε τα επόμενα, για να μην τον ξεπεράσουμε.
Νομίζουμε πως προσθέτουμε ευτυχία, ενώ αυξάνουμε την κατανάλωση των ψυχοφαρμάκων.
Αυτοκτονούμε, για να αποφύγουμε την κόλασή μας, επιλέγοντάς την με ασφάλεια.
Μιμούμαστε πρακτικές άλλων, όταν αυτοί ανακαλύπτουν τα ευεργετικά αποτελέσματα των δικών μας.
Θαμπωνόμαστε από το επουσιώδες και εξουθενώνουμε το ουσιώδες.
Ζητάμε τον έλεγχο των πάντων και αγνοούμε ότι χάσαμε τον έλεγχο.
Δουλεύουμε, για να αποφύγουμε την οικογένειά μας.
Δουλεύουμε, για να εξασφαλίσουμε καλύτερη διαβίωση στην οικογένειά μας, δίχως εμάς.
Αλλάζουμε άκριτα, για να επιστρέψουμε τελικά στο σημείο απ’ όπου ξεκινήσαμε.
Αποζητούμε θορυβώδεις συγκεντρώσεις και βυθιζόμαστε όλο και πιο πολύ στην μοναξιά μας.
Η σεμνότητα, από αρετή μετατρέπεται σε μειονεξία. Η ντροπή χάνει τα φυσικά της χαρακτηριστικά.Ζητούμε να δικαιώσουμε την ανωμαλία μας, για να νιώσουμε ωραία για τις διεστραμμένες επιλογές μας.
Χάσαμε σιγά σιγά την δυνατότητα να διακρίνουμε το καθαρό και να αποφεύγουμε το χυδαίο.
Δημιουργούμε ανέσεις, καταστρέφοντας την υπομονή. Ζητάμε διαρκώς, χωρίς να θυσιάζουμε τίποτε.
Η ευγένεια και η διακριτικότητα εκτοπίζονται από το θράσος και τον εγωκεντρισμό.
Σβήσαμε από το λεξιλόγιό μας τον όρο «προσωπική μας ευθύνη», και ανακαλύπτουμε συνεχώς τον ένοχο στο πρόσωπο του άλλου.
Συνηθίσαμε την ασχήμια, και το όμορφο μας φαίνεται πολύπλοκο. Ψάχνουμε το σπουδαίο και σημαντικό, στο πολύ και στο μεγάλο.Ζητούμε δικαιοσύνη, και σπεύδουμε να αδικήσουμε, εκεί που μπορούμε. Παύσαμε να είμαστε ειλικρινείς με τουs εαυτούς μας, και αναζητούμε παντού άλλοθι.Μας λένε την αλήθεια, αλλά δεν θέλουμε να την ακούμε. Η καλαισθησία υποχώρησε, γιατί είναι ακριβή. Συνηθίσαμε την ευτέλεια.
Ζητήσαμε τον σεβασμό, χωρίς να δώσουμε αγάπη. Ζητήσαμε αγάπη, χωρίς να θυσιαζόμαστε.Κάποιες φορές ζητούμε να γυρίσουμε στους τόπους, τους ανθρώπους και τις αρχές, που προδίδουμε καθημερινά.Κατηγορούμε την νεότητα, και ξεχνούμε ότι είμαστε γονείς. Λησμονούμε τις ευθύνες μας.Αλλάξαμε ή καταργήσαμε τα δοκιμασμένα πρότυπα αγωγής, και έπειτα αναζητούμε έμπνευση για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας.
Πληθαίνουν οι προσπάθειες «κάθαρσης» σε όλους τους τομείς, και συγχρόνως πληθαίνουν τα σκάνδαλα.
Χλευάζουμε το διαφορετικό, ζητώντας να είμαστε διαφορετικοί.Κατοχυρώσαμε την υπερβολή ως μέτρο.
Αφήσαμε την τηλεόραση να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά μας, και ύστερα μας εκπλήσσει η πορεία τους.
Δώσαμε πολλά παιχνίδια στα παιδιά, για να εξιλεωθούμε για την απουσία μας. Χιλιάδες τίτλοι θεολογικών βιβλίων, ενώ δεν γνωρίζουμε βασικά στοιχεία της πίστεώς μας.
Είμαστε έτοιμοι να εξομολογηθούμε την χειρότερη πράξη μας σε τυχαίους ανθρώπους, αλλά αρνούμαστε το Μυστήριο της Εξομολογήσεως, αναγνωρίζοντας αναρμοδιότητα στο πρόσωπο του Ιερέως.
Αγωνιζόμαστε για την κορυφή και καταλήγουμε τελευταίοι και ασθενείς.
Προσπερνούμε τα καθημερινά θαύματα, για να αναζητήσουμε το θαύμα.
Όλοι θέλουμε κινητά τηλέφωνα, αλλά διαμαρτυρόμαστε για τις κεραίες, που θα εκπέμψουν το σήμα.
Η τηλεόραση «γεμάτη» ρεπορτάζ για την φτώχεια, που βιώνει ο Έλληνας, ενώ τα υπερπολυτελή αυτοκίνητα αυξάνουν ημέρα με την ημέρα.Τρώμε χωρίς εγκράτεια, και έπειτα πληρώνουμε για την απώλεια των παραπανίσιων κιλών.
Επιλέγουμε και αρκούμαστε στην διαδικτυακή επικοινωνία, γιατί φοβόμαστε την προσωπική.
Αποκαλούμε πρόοδο την άγρια επέμβαση στην φύση, καταστρέφοντας την αρμονία της.
Δηλητηριάζουμε όλα μας τα τρόφιμα, και επενδύουμε σε επιχειρήσεις υγιεινής διατροφής.
Στις γιορτές δεν θέλουμε το φως των άστρων αλλά των πυροτεχνημάτων.Αλλάξαμε την σύσταση του αέρα και του θαλασσινού νερού, αλλά έχουμε από δύο αυτοκίνητα ο καθένας.
Είναι άραγε επιτυχημένη η πορεία της κοινωνίας μας ; Αν όχι, πότε θα κρίνουμε τις επιλογές μας ; Παρ’ ότι ενίοτε διαπιστώνουμε την αποτυχία μας, γιατί δεν ερευνούμε τα βαθύτερα αίτια αυτής ; Μήπως τελικά κάνουμε κάτι λάθος ;